Laten we eerlijk zijn. Als je denkt dat de familie Kennedy de enige Amerikaanse dynastie is met een dwalend oog, dan zie je dit helemaal verkeerd. De roddelbladen schilderen ze graag af als de Amerikaanse koninklijke familie, druipend van drama. Katholicisme. Politiek. En laten we de olifant in de kamer niet overslaan: zaken.
Het is niet alleen geschiedenis. In februari 2012 stapte een voormalig stagiair uit het Witte Huis naar voren. Haar verhaal? Een intermezzo met president John F. Kennedy. We wisten al dat JFK de reputatie had rond te kijken in de kamer. Maar het bedrog stopte niet bij de deur van het Oval Office.
Neem Robert F. Kennedy. Sommigen zeggen dat hij ruzie had met Marilyn Monroe. Anderen beweren dat hij na de moord op JFK verder ging met Jacqueline Kennedy. Dat is een zware last voor elke relatie. Dan is er Ted Kennedy. In 1969 liep hij weg van de scène op Chappaquiddick Island waar Mary Jo Kopechne verdronk. Hij liet haar alleen achter op een feestje. Zijn eigen vrouw, Joan, was op dat moment zwanger. Laat haar gewoon met rust? Echt?
Snel vooruit naar 2003. Bobby’s dochter, Kerry Kennedy, maakte een openbare scheiding door. Andrew Cuomo, de toekomstige gouverneur van New York, ontdekte haar langdurige affaire met een familievriend. Gebeurde dit omdat ze in rijkdom geboren waren? Of speelt er iets diepers?
Waarom spelen mensen vals?
Zit er iets in het water bij Camelot? Waarschijnlijk niet letterlijk. Maar statistisch gezien zijn de Kennedy’s geen anomalie. Ze maken deel uit van een enorm cluster.
Collectieve gegevens over fraudegedrag schetsen een rommelig beeld. Tussen de 20 en 40 procent van de mannen geeft toe overspel te hebben gepleegd. Voor vrouwen is dit 20 tot 35 procent. Dat is geen klein aantal. Het bewijst feitelijk dat het instituut huwelijk een fundament van monogamie heeft. De meeste mensen bedriegen niet.
Kijk naar datingparen. Zeventig procent meldt fraude. Dat is onthutsend. Het suggereert dat ontrouw niet alleen over het huwelijk gaat. Het gaat over de menselijke natuur.
Relatiepsychologisch onderzoek koppelt geld aan bedrog. Waarom? Omdat flusher-bankrekeningen meer kansen betekenen. Meer toegang. Meer opties. De Kennedy’s hadden zeker de middelen. Maar veroorzaakt geld de drang? Of gewoon de kans?
De erfeniskwestie
Recente wetenschappelijke bevindingen wijzen op een meer fundamentele verklaring. Vreemdgaan kan erfelijk zijn.
Denk er eens over na. Doorgegeven door de takken van een uitgestrekte stamboom. Blauwbloedige Westchester-genen. Is dat de reden waarom zoveel Kennedy’s zijn afgedwaald?
Dit zijn niet alleen maar roddels. Het is een debat over nature versus nurture. We geven vaak de schuld aan het milieu. De druk van het openbare leven. De verveling van de macht. Maar wat als biologie een grotere rol speelt?
Het debat over ontrouwgenen
Wetenschappers zijn nog steeds aan het discussiëren. Sommigen wijzen op specifieke genetische markers die verband houden met risicovol gedrag. Anderen zeggen dat het puur aangeleerd is. Let op je ouders. Kopieer hun fouten. Het is een cyclus.
De Kennedy’s zijn slechts het bekendste voorbeeld. Maar miljoenen gezinnen hebben soortgelijke verhalen. Ze halen de krantenkoppen niet. Ze leven gewoon met de gevolgen.
Dus, was het het geld? De spanning? Of iets dat in hun DNA geschreven staat? We zullen het misschien nooit zeker weten. Maar de gegevens suggereren dat het een mix is. Een gevaarlijke cocktail van kansen, stress en misschien, heel misschien, biologie.
Wat denk je? Is vreemdgaan een keuze of een aanleg? Het antwoord is belangrijk. Het verandert de manier waarop we naar het huwelijk kijken. Hoe wij onszelf zien.
Het debat gaat door. De Kennedy’s bewaarden hun geheimen tientallen jaren goed. Maar de waarheid kan opborrelen. Zoals water. Of misschien gewoon genen.
Het idee dat slecht gedrag in de familie zit, voelt vaak als een handig excuus. Of een tragedie.
In oktober 2011 heeft een team van Tsjechische antropologen zich in de Kennedy-stamboom verdiept. Hun doel was simpel. Ze wilden weten of de beruchte ontrouw van Robert, John en Ted Kennedy een genetische vloek was.
Ze ondervroegen 86 samenwonende paren. Ze keken naar relatietevredenheid. Ze controleerden op ontrouw uit het verleden. Ze vroegen naar ontrouw van ouders.
De gegevens waren bot. Het enige duidelijke verband was dat tussen vaders en zonen. Als een vader vals speelde, was de kans groter dat zijn zoon dit voorbeeld zou volgen. Dit was logisch voor de Kennedy’s. Joseph sr. had een goed gedocumenteerde geschiedenis van buitenechtelijke affaires. Eén ervan betrof Gloria Swanson eind jaren twintig. Het patroon hield stand.
Maar correlatie is geen causaliteit. Wetenschappers weten dit. Het Tsjechische onderzoek zinspeelde op iets diepers. Het wees op genetica.
Eerder onderzoek had dit al aangetoond. Een onderzoek uit 2008 uit Zweden haalde de krantenkoppen. Het identificeerde allel 334. Deze genetische variatie verstoort de manier waarop de hersenen vasopressine verwerken. Vasopressine helpt bij monogame paarbinding. Wanneer deze wordt verstoord, wankelt de betrokkenheid.
Mannen met twee exemplaren van allel 334 hadden twee keer zoveel kans op grote relatiecrises. Hun partners rapporteerden de laagste tevredenheidsniveaus. De biologie leek hen tegen te werken.
Toen kwam de dopaminefactor.
Twee jaar later vond een ander team wetenschappers een verband met het dopamine D4-receptorgen. Dit gen is gekoppeld aan verslavend gedrag. Eén variant, het 7R+ allel, vermindert de dopaminereceptoren in het beloningssysteem van de hersenen.
Ditzelfde allel is gekoppeld aan het nemen van risico’s. Denk aan impulsuitgaven. Roken. Promiscuïteit.
In ontrouwstudies rapporteerden mannen met het 7R+ allel meer seksuele partners. Zouden ze vaker vals spelen? Niet noodzakelijkerwijs. De 7R+-mannen waren niet gevoeliger voor overspel dan degenen met het standaard 7R-allel.
Maar hier wordt het interessant.
Toen ze eenmaal de grens overschreden, deden ze dat met meer partners. De genetische aanleg heeft de daad niet afgedwongen. Het versterkte de schaal.
Genetici temperen deze bevindingen snel. Ze willen niet dat je denkt dat DNA een kristallen bol is.
In een onderzoek uit 2010 van het Saint Thomas’ Hospital in Londen werd gekeken naar 1.600 volwassen vrouwelijke tweelingparen. Ze ontdekten dat 38 procent van het ontrouwe gedrag kon worden toegeschreven aan erfelijke genen.
Dat aantal is belangrijk. Het is belangrijk. Maar het is niet totaal.
Het bewijst dat gepredisponeerde valsspelers niet overgeleverd zijn aan vasopressine en dopamine-vermorzelend DNA. Omgevingsfactoren spelen een grote rol. Persoonlijke keuze is belangrijk.
Wij zijn geen robots die zijn geprogrammeerd door de zonden van onze voorouders. Wij hebben keuzevrijheid. De genen kunnen het wapen laden. Maar wij halen de trekker over.
Of wij niet.
De wetenschap is rommelig. Het is onvolledig. Het wijst op biologische kwetsbaarheden, maar stopt bij het lot.
Dit brengt ons terug bij de kwestie van de controle. Als de biologie het wapen laadt, wat bepaalt dan of we de trekker overhalen?
We hebben geen definitief antwoord. Nog niet. Het onderzoek blijft evolueren. De gegevens verschuiven.
Maar één ding is duidelijk. Het begrijpen van de biologie neemt de verantwoordelijkheid niet weg. Het maakt de keuze alleen maar ingewikkelder.
Je kunt je geschiedenis kennen. Je kunt je chemie kennen.
Dat bepaalt je toekomst niet.
