Przesłuchania nie przebiegły tak, jak oczekiwano. 26 lutego 2026 r. była pierwsza dama Hillary Clinton zeznawała na osobności przed Komisją Nadzoru Izby Reprezentantów. W pomieszczeniu panowało napięcie. Obecny był James Comer, republikanin prowadzący śledztwo, wraz z innymi członkami komisji. Atmosfera była napięta nie ze względu na otwartość procesu, ale z powodu jego całkowitego braku.
Clinton i jej mąż Bill, jeśli odmówili stawienia się, spotkali się z pogardą wobec zarzutów Kongresu. Domagali się przejrzystości. Nalegali na otwarte przesłuchania. Komisja odmówiła. Dlatego wszystko działo się za zamkniętymi drzwiami.
Zaprzeczenie i sprzeczność
Zeznania pojawiają się w miarę pogłębiania się skandalu z Epsteinem. Miliony stron dokumentów zostały upublicznione. Malują obraz powiązań z bogatymi i wpływowymi ludźmi. Imiona pojawiają się w tekście. Wpływ można prześledzić w archiwach. Mimo to Clinton pozostaje niezachwiana na swoim stanowisku.
Zaprzeczyła, aby kiedykolwiek spotkała Jeffreya Epsteina.
Dokumenty ukazują jednak złożony obraz. Miała kontakty z Ghislaine Maxwell. Maxwell był wspólnikiem Epsteina. Granica między znajomością danej osoby a wiedzą o jej zbrodniach często się zaciera. Clinton wyraźnie nakreśliła swoją linię w tym pokoju.
„Nie miałam pojęcia o ich przestępczej działalności” – stwierdziła w swoim oświadczeniu wstępnym.
Kontynuowała, mówiąc, że nie przypomina sobie, aby kiedykolwiek spotkała pana Epsteina. Podkreśliła, że nigdy nie leciała jego samolotem. Nigdy nie odwiedziła jego rezydencji na wyspie. Nigdy nie pojawiła się w jego biurze.
Kontratak
Clinton nie tylko się broniła. Zaatakowała sam proces. Kwestionowała powagę zamierzeń komisji. Jeśli naprawdę chcą poznać prawdę o przestępstwach związanych z handlem ludźmi Epsteina, argumentowała, powinni zwrócić się do urzędującego prezydenta.
Donald Trump jest wspomniany dziesiątki tysięcy razy w aktach Epsteina. Komisja nie wezwała go jednak pod przysięgą. Zamiast tego polegają na konferencjach prasowych. Słuchają oświadczeń składanych reporterom. Clinton uznała to za niewystarczające.
„Jeśli ta komisja poważnie myśli o poznaniu prawdy o przestępstwach związanych z handlem ludźmi Epsteina, nie opierałaby się na konferencjach prasowych, aby uzyskać odpowiedzi od naszego urzędującego prezydenta [Donalda Trumpa] na temat jego zaangażowania; zapytałby go bezpośrednio, pod przysięgą, o dziesiątki tysięcy przypadków, w których pojawia się w aktach Epsteina”.
Znaczenie tego stwierdzenia jest proste. Wybiórcze oburzenie. Podwójne standardy. Po co atakować Clintona, skoro dane wskazują na inny kierunek?
Co to oznacza dla opinii publicznej?
Zamknięty charakter zeznań pozostawia wiele pytań bez odpowiedzi. Nie mamy transkrypcji. Nie mamy żadnych zapisów. Mamy życiorys Clinton i milczenie komisji w sprawie jej oświadczeń.
Ujawnienie milionów dokumentów miało przynieść jasność. Zamiast tego wniósł więcej hałasu. Więcej debaty. Więcej manewrów politycznych.
Zeznania Clintona dodają kolejną warstwę do historii, której nie da się uprościć. Ta zaprzecza spotkaniu. Potwierdza swój związek z Maxwellem. Kwestionuje stanowisko komisji.
Pliki pozostają otwarte. Pozostają pytania. Opinia publiczna musi uporać się z gruzami skandalu, który zdaje się nie mieć końca.
Co dalej? Nikt nie wie. Komisja ma swój mandat. Clinton ma swoje oświadczenie. Prawda, jak wiele innych w tej kwestii, pozostaje nieuchwytna.
