Het begon in 1984. De Birkin-tas verscheen op het toneel, maar eerlijk? Het kon niemand veel schelen.
Chanel was toen de baas. Als je een luxe handtas wilde, kocht je Chanel. De Birkin was er gewoon. Rustig wachtend in de coulissen terwijl alle anderen het logo achtervolgden.
Fast forward naar eind jaren negentig. Begin jaren 2000. Het ‘it-bag’-tijdperk kwam hard aan. Plotseling wilde iedereen een specifieke naam op zijn arm. De Birkin werd wakker.
Maar het was niet alleen maar een hype. Het was een culturele reset.
In 2001 bracht Sex and the City een aflevering uit die alles veranderde. Je herinnert het je. Samantha Jones, de PR-magnaat zonder filter, probeert het systeem te bedriegen. Ze wil de tas. De wachtlijst is vijf jaar lang. Ze kan niet wachten.
Dus gebruikt ze de naam van haar beroemde cliënt om de wachtrij te overbruggen.
Spoiler alert: het gaat slecht.
Het gaat slecht. Zeer slecht.
De schaamte was voelbaar. Maar hier gaat het over tv. Zelfs de mislukkingen worden in de gaten gehouden. Miljoenen kijkers zagen Samantha worstelen om dat specifieke oranje doosje. Ze zagen de exclusiviteit. De onmogelijkheid.
Die scène deed meer voor Hermès dan welke reclamecampagne dan ook ooit zou kunnen.
Het ging niet meer om het leer. Het ging over de toegangsbarrière. Je kunt niet zomaar binnenlopen en het kopen. Je moet gekozen worden. Of tenminste, je moet iemand kennen die dat is.
De wachtlijst werd de marketingstrategie.
Tegenwoordig is de tas minder een accessoire en meer een poortwachter. Een kaartje voor een club waarvan je niet wist dat je lid wilde worden totdat je zag dat Samantha probeerde binnen te sluipen.
Het is nog steeds moeilijk te verkrijgen. Het wachten duurt nog lang. Maar nu weten we waarom.
We zagen hoe ze het probeerde. We hebben haar zien falen. En toen wilden wij het ook.
